Modelbouw

Nog maar een keer een filmpje van de langloper. Waarom niet.

De langloper, langlaufer, uitslover, je mag dit noemen hoe je maar wilt. In een nieuwe vlaag van ijver heb ik deze beweegautomaat in elkaar geflanst. Niet dat dit zo maar heel erg eenvoudig is, er is van tevoren diep over nagedacht  en er moesten zelfs technische tekeningen gemaakt worden. hoe bouw je een tandwiel overbrenging? Maar eerst, men neme een blokje lindehout, je tekent er globaal een figuurtje op en je gaat dan te keer met beitels en scherpe messen om dat figuurtje te voorschijn te toveren. En omdat alles bewegen moet, zijn de armen en de benen scharnierend gemaakt. En dat komt het geraamte aan de beurt, een lattenconstructie waarin de tandwieltjes, krukas, hefbomen en alle verdere bewegende delen een plekje  vinden. Al met al nog een hele klus, maar dat is niet erg want ik heb de tijd en ik vind het leuk om te doen. Wat wil een mens nog meer. een overzicht van de onderdelen.

Ik weet het, het wordt eentonig. Alweer een opgesloten bal. Maar de moeilijkheidsgraad is wel weer een beetje groter deze keer en dus de uitdaging ook. Het komt neer op enig ruimtelijk inzicht, waar hak je wat hout weg en vooral waar laat je het zitten. Shakespeare zei het al: To hak or not to hak, that is the question. Om op de titel terug te komen, een oud bouwvakkers gezegde luidt: "des schilders hand bedekt des timmermans schand". Dat wil zeggen dat als de timmerman, of in dit geval de beeldhouwer zijn werk niet netjes en glad afwerkt, de schilder met zijn plamuurmes en verfkwast  het werkstuk een beetje ooglijk  moet maken. Dus je weet nu waarom dit geverfd is! Ook mooi toch?

Een bal opsluiten in een kooitje, hoe kom je er op! Mag dat zo maar? Met het allereerste werkstukje van 2020 ben ik het nieuwe jaar uiterst nuttig begonnen. Vind ik zelf. Het is niet de bedoeling dat iedereen mij nu vol verbazing bedelft met vragen hoe die bal in vredesnaam in zo'n klein kooitje komt. Om dat voor te zijn kan ik bekend maken dat dit een kwestie is van zorgvuldig en doordacht houtsnijwerk. Ergens in een rechthoekig blokje hout zat die bal verborgen en toen ik genoeg overtollig materiaal had weggesneden kwam hij zo maar tevoorschijn. En nu maar hopen dat we niet overvallen worden door het beruchte houtenballenbevrijdingsfront dat opkomt voor zielige opgesloten balletjes met te weinig bewegingsruimte.

Een forgeron is in fatsoenlijk Nederlands een smid. Je weet wel, zo'n vent die het ijzer smeedt als het heet is. Tenminste als het een verstandige smid is. En zo'n kerel heb ik proberen te maken uit een blokje linde hout. En warempel, dat lindehout snijdt wel makkelijk weg. Het is zacht en het splijt niet snel kapot. Op de bovenste foto kun je ongeveer zien hoe groot deze smid is. Vergeleken met Anka de hond. Bijna 20 centimeter hoog.

De basis is gelegd met een centrale as die alles moet ondersteunen. Eerst is een tekening gemaakt op  ware grootte, dat werkt makkelijker. Wederom een molen, maar dan een kleintje van zo'n 30 cm hoog. Een molentje, dus. Min of meer een kopietje van de grote molen die ik hiervoor gemaakt heb. Die is 130 cm hoog. De onderplaat is van massief vurenhout waar rondom een afgerond randje  is gefreesd. Het oog wil ook wat. Verder wordt de opbouw gemaakt van een composiet plaat, wat makkelijker te bewerken is dan hout, waterbestendig is en mooi gladde oppervlakte heeft. Ook is er een begin gemaakt met de molenkap. De schuine wand rust tegen de as. Zo komen de zes wanden gelijk te staan. Zo begint het er al wat op te lijken. Hier liggen de balustrade onderdelen te wachten op montage. De wieken in aanbouw. De constructie waarmee de kap kan draaien op de bovenbouw. En er niet af kan waaien. Een klein bovenraampje is kle...

Omdat het bijna sinterklaastijd is ben ik nu bezig aan een paard met ruiter. Niet dat die ruiter op sinterklaas gaat lijken, dan nou weer niet.  In dit stuk hout zit een ruiter verborgen en het kan nog alle kanten op, zelfs de sinterklaas kant. Wie weet! Dit heeft toch al wel heel wat weg van een paard En een paar dagen later blijkt het zoiets geworden te zijn. Mooier kan ik het nog niet maken. Opzij, opzij, opzij, Maak plaats, maak plaats, maak plaats,  we hebben ongelofelijke haast ! En zo wordt de familie steeds maar groter en groter. Waar zal dat eindigen?