Modelbouw

De wind waait waarheen hij wil. En ook wanneer hij wil.  Op de foto hierboven wordt een wiekenvierling uitgetest op draaibaarheid en stevigheid. Maar dan moet het wel waaien, natuurlijk. Deze wieken zijn voor een tuinmolentje van de buurvrouw. Dus komt het er wel op aan dat alles goed draait en dat ze alle vier in balans zijn. Kortom, mijn goede knutselnaam staat op het spel.

Het vervelende van die virussen is dat je er maar moeilijk van af komt. Er bestaat geen vaccin tegen. Je kunt ook zeggen dat er geen kruid tegen gewassen is. Dit heeft dan betrekking op het molenvirus dat hier heerst. Deze keer is het een model van een houtzaagmolen wat ik in elkaar geknutseld heb.  Is het tot in alle uithoeken precies gelijk aan de volwassen exemplaren? Nee, er zit een hoop fantasie van me zelf bij. Maar het lijkt toch heel wat. de krukas met het aangedreven wiel de bovenbouw met de kogellagers en het aandrijfwiel. de roeden van de wieken zijn gewasknijperd tot de lijm droog is de rompbekleding. de wieken in volle glorie. een kijkje in het inwendige waar de zagen op en neer gaan en het resultaat.

Na al dat verleden dat hier recent gepasseerd is, wordt het tijd dat we nu even naar de toekomst kijken. In deze zware ophoktijden bedenkt een mens de gekste dingen om de tijd heelhuids en zonder depressies door te komen. Dat zie ik ook bij anderen. Deze keer heb ik een selfiebeeld gemaakt (van mezelf dus) zoals ik er over 20 jaar uit zou kunnen zien. Uiteraard ligt nog niets echt vast. We zullen wel zien. Of niet, natuurlijk!

Na mijn laatste varkenavontuur zocht ik weer een nieuwe klus. Een mens moet toch wat om handen hebben in deze zware tijden. Diny kwam toen met een oude foto op de proppen, een foto van haar zelf en haar oudste broer Wim. "Maak dit maar eens na" zo daagde ze me uit! Wim, die in het weekend thuiskwam van zijn militaire dienst, was zo blij en vrolijk dat hij zijn kleine zusje Dinie even heel hoog liet leven. Ze vond het heel griezelig maar toch wel leuk, aan haar gezicht te zien. Diny zal daar een jaar of 13 zijn geweest Ik ga natuurlijk geen enkele uitdaging uit de weg en dus ben ik welgemoed weer aan het tekenen, zagen, beitelen en snijden geslagen. En in grote lijnen is het best wel weer gelukt, al zeg ik het zelf. Niet dat de gezichten nu zo duidelijk herkenbaar zijn, je moet ook iet alles willen kunnen. Toch?

Ja, ik ben echt bezig met mijn vroege jeugd naar boven te halen. Dat krijg je soms als je wat ouder wordt en je moet toch wat als je de hele dag opgesloten zit. Deze keer kwam ik de oude foto tegen van het jongetje Dickie dat van de buurman het verzoek had gekregen om de grote zeug terug in zijn hok te sturen. Ik weet niet meer of mij dat wel gelukt is. Hoe harder je een varken aan zijn staart trekt, hoe sneller zij de verkeerde kant op rent.  Die nuttige levensles heb ik toen in de praktijk geleerd. En die scene heb ik nu dus in hout uitgebeeld. varken in opbouw jochie in opbouw. bijgewerkt varken in opbouw jochie (links) en varken (rechts). originele foto resultaat met voorbeeld

Let op! Hier volgt een staaltje jeugdherinnering. Vroeger, heel lang geleden toen de wereld nog overzichtelijk was en de schepen nog van hout waren en de mannen van staal, moesten jonge kinderen vaak meehelpen in de zaak van de ouders. Daar werden ze groot van! Dat was zo bij de boeren, maar ook bij de Spar kruidenier op het Barlose platteland die tevens ook eierverzamelaar was. Eieren ophalen bij de boeren om ze vervolgens door te verkopen aan een eierhandelaar, die ze dan weer exporteerde naar Duitsland. Zo moest ik vaak uit school direct naar huis of naar een boer in de buurt fietsen om mijn vader te helpen met het ompakken van eieren.Van vele halfvolle kisten volle kisten maken. Daar werd niet over gediscussieerd of geklaagd. Dat was nu eenmaal zo. Wat later, toen ik iets groter was en sterk genoeg om een beladen transportfiets te besturen en in bedwang te houden, werd ik er op zaterdagmorgen op uit gestuurd om kruidenierswaren weg te brengen en kisten vol eieren op te ha...

Het is wat met die virussen. Als je eenmaal besmet bent kom je er bijna niet meer van af. Neem nou het automatenknutselvirus dat mij te pakken heeft, nu meende ik weer een timmerman-achtig iets te moeten maken.  Nou ja, er zijn ergere zaken gaande in de wereld.  Het mooie hiervan is het uitvinden hoe je de verschillende bewegingen in gang kunt zetten. Een tandwieltje hier, een hefboompje daar. Dat houdt de hersens scherp en dat is altijd nuttig voor de iets oudere mens. Kijk hier maar hoe zo iets gemaakt kan worden. En zorg dat je niet besmet wordt.